Όσο και αν πιστεύω πως η ζωή μου δίνει αυτά που θέλω, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι στην πορεία μαθαίνεις να αγαπάς αυτά που έχεις.
Νοεμβρίου 8, 2009
Οκτωβρίου 31, 2009
Οκτωβρίου 28, 2009
Στο δρόμο άκουγα Κανάλι 6, Ελύτης-Θεοδωράκης, “Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ”. Μου ‘ρθαν στο νου κάτι σχολικές γιορτές που διαβάζαμε πεζά του Ελύτη με εμπειρίες από το ‘40 (“Τι μας είχε ανέβει η ψείρα…”) και βλέπαμε σε ταινία το Πολυτεχνείο κι εκείνο το “Αδέρφια μας στρατιώτες…” σπάραζε τα ηχεία (οκ, μπέρδεψα τις γιορτές, αλλά μην δίνεις σημασία), κι άμα είδα, εκείνη την ώρα, σε μια διάβαση, δυο πιτσιρίκια να περπατούν με τους παππούδες τους κρατώντας σημαίες, δεν στο κρύβω, μ’ έπιασε μια συγκίνηση.
Είμαι σοβαρά, λες;
Οκτωβρίου 27, 2009
Σκέφτομαι να ανοίξω ένα μπλογκ που να γράφω τον αριθμό κυκλοφορίας του κάθε παπάρα που κυκλοφορεί σαν το χάρο στους δρόμους ετούτης της πόλης. Τό ‘χω ξαναπεί. Στη ρουφιανά φίλε, λέω ναι.
Οκτωβρίου 25, 2009
- Τη δασκάλα που έχουμε φέτος στο σχολείο, δεν τη χωνεύω καθόλου.
- Γιατί αγάπη μου;
- Γιατί αλλιώς μιλάει σε μας, τα παιδιά, κι αλλιώς στους μεγάλους.
Δάφνη, ετών 10.
Οκτωβρίου 18, 2009
Κάποτε νόμιζα πως οι Κυριακές είναι καλές μονάχα αν σε βρίσκουν στο δρόμο. Τώρα νομίζω πως αρκεί και λίγος καφές, ένα καλό ανάγνωσμα, καλή μουσική κι ένα όμορφο Σαββατόβραδο.
Οκτωβρίου 16, 2009
Οκτωβρίου 3, 2009
Αποφάσισα για πρώτη φορά στη ζωή μου να μην πάω να ψηφίσω. Δεν έχω υπομονή για μας πια. Κι ακόμα χειρότερο, μου στερεύει και ο οίκτος.
Σεπτεμβρίου 27, 2009
Μετά από μια …προσπέραση, η επιστροφή στην αρχική σου λωρίδα θέλει προσοχή’ να μπεις γρήγορα μεν αλλά να επιβραδύνεις κιόλας. Αίσθημα ελευθερίας για όσο. Μετά θα αναγκαστείς να συμβαδίσεις ξανά με τους γύρω σου.