Όσο και αν πιστεύω πως η ζωή μου δίνει αυτά που θέλω, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι στην πορεία μαθαίνεις να αγαπάς αυτά που έχεις.

Abrantes, Portugal

Αγάπη είναι να σου αρέσει να μοιράζεσαι με τον άλλο την καθημερινότητα. Και τη σιωπή.

Στο δρόμο άκουγα Κανάλι 6, Ελύτης-Θεοδωράκης, “Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ”. Μου ‘ρθαν στο νου κάτι σχολικές γιορτές που διαβάζαμε πεζά του Ελύτη με εμπειρίες από το ‘40 (“Τι μας είχε ανέβει η ψείρα…”) και βλέπαμε σε ταινία το Πολυτεχνείο κι εκείνο το “Αδέρφια μας στρατιώτες…” σπάραζε τα ηχεία (οκ, μπέρδεψα τις γιορτές, αλλά μην δίνεις σημασία), κι άμα είδα, εκείνη την ώρα, σε μια διάβαση, δυο πιτσιρίκια να περπατούν με τους παππούδες τους κρατώντας σημαίες, δεν στο κρύβω, μ’ έπιασε μια συγκίνηση.
Είμαι σοβαρά, λες;

Σκέφτομαι να ανοίξω ένα μπλογκ που να γράφω τον αριθμό κυκλοφορίας του κάθε παπάρα που κυκλοφορεί σαν το χάρο στους δρόμους ετούτης της πόλης. Τό ‘χω ξαναπεί. Στη ρουφιανά φίλε, λέω ναι.

- Τη δασκάλα που έχουμε φέτος στο σχολείο, δεν τη χωνεύω καθόλου.
- Γιατί αγάπη μου;
- Γιατί αλλιώς μιλάει σε μας, τα παιδιά, κι αλλιώς στους μεγάλους.

Δάφνη, ετών 10.

Κάποτε νόμιζα πως οι Κυριακές είναι καλές μονάχα αν σε βρίσκουν στο δρόμο. Τώρα νομίζω πως αρκεί και λίγος καφές, ένα καλό ανάγνωσμα, καλή μουσική κι ένα όμορφο Σαββατόβραδο.

- Έχω να σου ανακοινώσω κάτι πάρα πολύ σοβαρό.
- …;
- Δεν γεννήθηκες. Κατασκευάστηκες.

Αποφάσισα για πρώτη φορά στη ζωή μου να μην πάω να ψηφίσω. Δεν έχω υπομονή για μας πια. Κι ακόμα χειρότερο, μου στερεύει και ο οίκτος.

Μετά από μια …προσπέραση, η επιστροφή στην αρχική σου λωρίδα θέλει προσοχή’ να μπεις γρήγορα μεν αλλά να επιβραδύνεις κιόλας. Αίσθημα ελευθερίας για όσο. Μετά θα αναγκαστείς να συμβαδίσεις ξανά με τους γύρω σου.

Ένας έρωτας που ξεκινά είναι σα γαργαριστό γέλιο παιδιού.